Pürmelâlim Artık... Şiiri - Döndü Dülger

Kimseye küs değilim,
Kimseye kırgın da…
İçimde kırılacak yer de,
Gözümden akacak yaşta kalmadı artık.
Bir zamanlar canımı acıtan ne varsa,
İçimde eski bir yangının külleri gibi.
Dokunsanız da dağılmıyor,
Üfleseniz de yeniden tutuşmuyor.

Sitem etmeyi artık bıraktım.
Hicran yarası benim kaderim,
Yıldızsız bir gökyüzü benim görebildiğim.
Yorgunluklarım tesellinizi kabul etmez halde,
Anlatmaktan da, anlaşılmamaktan da,
Ben çoktan vazgeçtim.

Şimdi uzun bir kıştan çıkmışlığın sessizliği var üzerimde.
Ne tamamen öldü deyin.
Ne de yeniden yeşerir diye bekleyin...
Yıllanmış bir çınar gibi kederdeyim.
Vakitsiz bir sonbahara ermiş gibi dertliyim.

Gönlüm kırgın hayata,
Sabrım dargın yaşadıklarıma.
Ve ben
Kendine geç kalmış duygularımla,
Benden geriye ne kaldıysa,
Adını koyamadığın bir eksikliğin göbeğinde,
Pürmelâl bir sükûtun içindeyim...
Döndü Dülger