Prometheus'un Gözyaşları Şiiri - Özlem H ...

Kafkas Dağları’nın ıssızlığında,
Zincire vurulmuş bir kadersin sen, Prometheus.
Zeus’un laneti..
Gözyaşların ateşe sürgün,
Ateşin kendine mahkûm.
Dinmez mi ızdırabın, Prometheus?
Her gün yeniden parçalanan ciğerin
Hangi karanlıkta küllenir?

Daha kaç bedende arayacaksın kendini,
Zinciri her gün ağırlaşan Prometheus?

Geceler şifadır sana,
Kadehler suskun sırdaşın…
Şiirlerim yoldaş.
Bir Güneş gözlü kartal cenneti vadetti sana,
Sırf sen içinde yanan ateşi ver diye.
Sen geceleri
Yıldızlarla sevişirken,
Her yeni gün bağışladı seni
Dağların sevdalısı, hüzün gözlü kartal.

Daha kaç yıldızda arayacaksın kendini,
Hiçliği arayan yokluk Prometheus?

Şimdi sen,
Sonsuz acı döngüsü içinde
Savurdun ruhunu bir sürü şimal yıldızına.
Arzularının kölesi Prometheus,
Ağlama şimdi gün doğmuyor diye.

Kartallar göğü mesken tuttu,
İnmez bilinmezlik dağına.
Yıldızlar senin olsun, Prometheus.
Sen gözyaşlarında boğulurken,
Başka bedenlerde kaybolurken,
Kozalaklara beni sorarken,
Kartallar kurtlarla dans ediyor…
Çok uzaklarda…

Acı döngünü kır ✨️