Prangalı Vebal Şiiri - Mercan Bkrp

Gönül heybemde bir sızı, dilsiz bir feryat,
Bir sevda bıraktın ardında, darmadağın bir hayat.
Gözlerimde asılı kaldı binlerce söylenmemiş hece,
Ben seni kaybettim, kendimi ise her gece.

Ayrılık dedikleri, bir celladın sessiz adımıymış,
Meğer aşk, insanın kendi kalbinde yaktığı idamıymış.
Kapattım kapıları, lakin içeride kaldı gölgen,
Bir ah aldın ki sökülmez, ne ruhumdan ne dilimden.

Kul hakkıdır artık bu hüzün, helalliği mahşere kalan,
Bana verdiğin her umut, şimdi koca bir yalan.
Vicdan denilen o mahkeme, kuruldu bağrıma sönmez,
Giden yolcu dönse de, kırılan o kalp geri dönmez.

Uykularım firari, yastığımda dikenli bir pişmanlık,
Sensiz her şafak vakti, zifiri bir karanlık.
Yükledim omuzlarına vebalimi , yollar bitmek bilmez,
Gönül borcu bu yarim; ölmekle bitmez, sevmekle silinmez.