Ceketim eğreti duruyor üstümde
Yüzüme toplu iğneyle tutturulmuş
Muğlak ve kırılgan gülümseyişim
Ceylanım topuklarından vurulmuş
Dökülürken aynaların sırı birer ikişer
Hangi tenha limanlarda demirli gönlüm
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta