Portakal Mevsimi Şiiri - Mahzun Bir Kalp

Bir nisan rüzgarı gibi süzülüyorsun ruhuma,
Portakal çiçeklerinin kokusu siniyor sokaklara.
Gözlerimi kapasam aldığım her nefes sen oluyor;
Aklım unutmayı fısıldıyor, kalbim zamana direniyor.

Bir şehrin kaderini değiştiren o ilk koku gibi,
Gelişin dokunuyor ömrümün en tenha köşelerine.
Kurumuş dallarım usulca tomurcuklanıyor,
İçimde sessizce yeniden başlıyor bahar.

Bir camın ardında kalsan da razıyım sana,
Yeter ki ışığın değsin gecemin karanlığına.
Gölgen bile ömrüme düşse yeter,
Ben onu bile bir ömür saklayacak kadar severim.

Dokunamamak varsın kor olsun içimde,
Hasret, geceler boyunca usul usul yaksın beni.
Çünkü bir tek gülüşün,
Mesafeleri eriten sıcak bir yuvaya dönüşüyor ruhumda.

En gizli yerinde kalbimin, silinmeyen bir izsin sen,
Adını söylemesem de her duamda varsın.
Ses etmem, dokunmam, hiçbir şey istemem;
Yeter ki aynı gökyüzünün altında nefes al sen.

''Portakallar çiçek açtığında şehir sen kokar.''