Plastik çocuk Şiiri - Çağatay Koyuncu

Plastikten bir çocuk tanırdım.
Doğmaması gerektiği halde doğmuştu bu çocuk.
Buna rağmen güzel bir tabiatı vardı.
Kin tutamaz,nefret edemez.
Kötü söz söyleyemez bir tabiatı.
Yalan söylettiler ona.
Kırmayı,yok etmeyi,
Kin tutmayı gösterdiler
Seçim şansı olmayan yaşında.
Yok et beni Tanrım diye ağlardı bazen.
Öyle bir Yok et ki beni,kimse hatırlamasın.
Var olduğumu anımsamasın diye ağlardı.
Sevememişti dünyayı
Yirmi dördüncü yaşının son Ağustos günlerinde
Bir suret gördü çocuk.
Cennet tasviri gibiydi adeta.
Damarlarında akan kanın hızını hissediyor,
Göğüs kafesinin içindeki gümleme seslerini duyuyordu.
İçindeki ses ilk defa sen canlısın,
Yaşıyorsun,Plastikten değilsin diyordu.
Peki sevebilir miyim diye sordu çocuk.
İç sesi ona gülümseyerek,sev dedi.
Ölene kadar sev,Haykır.
Kelimelere dök sevgini.
Çünkü gerçek aşkın ifade edilmemesi,
Kederli bir hayata giden en kısa yoldur.