Saçlarına dokunmuştur belki diye rüzgarda kokunu arıyorum!
Dönüyor mu diye yıldızlara, aya, güneşe soruyorum!
Köşe başından çıkıverecekmişsin gibi geliyor birden!
Nedense çıkmıyorsun işte, dönmüyorsun,
dönmeyeceksin de asla biliyorum.
Ne kadar değerliymişsin benim için bilemezsin!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta