Pişmanım Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

Bir gülüş'ün uğruna her anı'yı silmiştim,
Senle varolmak için' kendimi bitirmiştim,
Ne aşk kaldı elimde' ne aşk'a heyecânım,
Uğrunda harcadığım koca ömre pişmanım.

Senle açtım gözlerimi' sevgiye sevda'ya aşk'a,
Bu kadar'mı sever insan' kalbim taş olsaydı keşke,
Seni cânân bildim meğer' için başka dışın başka,
Şimdi anamdan doduğum' güne pişmanım.

Bir yara düşünce kalbe' lokman gelse onulmaz,
Yuvası gönüldür aşkın' başka yerde barınmaz,
Senden başka bir sevgili' zannetmeki bulunmaz,
Yüreğimi yollarına'
Serdiğime pişmanım

Sevdana sürgün eyledim' tüm hayatımı,
Yerle bir eyledin gülen bahtımı
Ardına dek açıp'ta gönül kapımı,
Senle doldurduğum' gün'e pişmanım.

Bahar'ı sana yazdım ben' yağmur'u çiçeği sana,
Yakışırmı zalim olmak' böyle sevilen insan'a,
Hadi kör sağır'sın aşka'
Hal dilinden anlasana,
Yazdığım şiir'e' söz'e pimanım.

Öyle inanmıştım sana' senden öte yokmuş gibi,
Sen olursun zannetmiştim' deli gönlümün sahibi,
Çektirdiğin ızdırabın' gök'ler yıldızlar şahidi,
Gözlerimden süzülen' her damlaya pişmanım.

Geceler boyu adını' fısıldadım rüyalarda,
Karanlıklarda kaybolup' tövbe ettim sema'larda,
Bir yalanın ardında' gizli saklı acılarla,
Seni deliler gbi' sevdiğime pişmanım.

Affeyle beni Allah'ım' Alın yazımla oynadım,
Her divâne âşık gibi' bende sevdaya doymadım,
Bir hayalin peşinde' kendimi oyaladım,
Adımızı yan yana' yazdığıma pişmanım.

FEVZİ EMİR YILMAZ