Pir Ahmet Yesevi Şiiri - Safet Kuramaz

Altmış üç yaşında Peygamber öldü,
Her gönülde acı, gözyaşı doldu.
Yeşil aniden soldu, bir çöl oldu;
Kalplerin nuru söndü, gözler âmâ.

Diyordu Yesevî altmış üçünde:
“Ben yaşta ölmüşken nur yüzlü Ahmet,
Ne gözüm olur yazında, kışında
Dünyanın… Yaşarım yerin altında.”

Rabbim her yerde değil mi nasılsa?
Onunla olmak değil mi asılsa?
Peygamber ölmüşse dünya masalsa,
Utanırım yaşamaktan, yok mana.

Diyordu Yesevî altmış üçünde:
“Ben yaşta ölmüşken nur yüzlü Ahmet,
Ne gözüm olur yazında, kışında
Dünyanın… Yaşarım yerin altında.”

Peygamber sevgisinde pir Yesevî,
Yaşadı Türkistan, dünyalık evi.
Devam etti yer altında ödevi,
İbadetle geçti ömrün tamamı.

Diyordu Yesevî altmış üçünde:
“Ben yaşta ölmüşken nur yüzlü Ahmet,
Ne gözüm olur yazında, kışında
Dünyanın… Yaşarım yerin altında.”