Önce susmayı öğrenir insan, sonra konuşmayı unutur
Ben şimdi, parmaklarımı da kırmak zorundayım
Çünkü hiç olmadık yerimden, kirpiklerimden kırdılar
Beni alfabenin son harfinden ilk harfine doğru anla
Ruhsuz münasebetler sonucu rahimden düşen et parçalarına
Kendi ruhlarından üflüyorlar, bunu hep yaptılar
Yahut tecrübelerinden yonta yonta şekil verdikleri adamlara
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta