Pinhân Feryâd Şiiri - Baki Ortak

Her ailenin...
içine söylemeden gömdüğü bir hikâyesi vardır
bir susuş, bir kırık cümle
bir göz kaçırma anı sofralarda

Ve çoğu zaman
o hikâyenin içinde
bir evlat durur sessizce
adı anılmaz bazen
ama yokluğu da fark edilmez
varlığı ise hep bir yük gibi taşınır

Mesela benim gibi...
Mesela Asena gibi...

Ne yaparsam yapayım
eksik kalan bir şey olur hep
bir söz yarım anlaşılır
bir bakış yanlış okunur

İşte tam da burada
dilin sustuğu, kalbin konuştuğu yerde
içimde yankılanır eski bir ses

Her hânede pinhân nice râz olur
Sofrada susuş bir ince sâz olur
Bir evlâd-ı dil hep gamla nâz olur
Ben o söylenmeyen sözlerdenim ah

Elimi uzatsam
tutulmaz
susup geri çekilsem
“niye sustun?” diye sorulmaz

Kırgınlığım büyür içimde
ve kelimeler kendine eski bir yol bulur

Ne yapsam noksanım derler her zaman
Bir nazar eğrilir, kırılır lisan
Sükûtum anlaşılmaz, sözüm hep ziyan
Ben o anlaşılmayan izlerdenim ah

Bir odanın içinde büyüdüm
ama o oda hiçbir zaman benim olmadı
duvarlar tanıdı beni belki
ama insanlar hiç tanımadı

Yalnızlık derinleştikçe
mısralar eski bir dilden dökülür:

Hücrede büyüdüm bîkes u tenhâ
Duvarlar yâr idi, insanlar gümrâh
Tebessüm içimde kaldı hep siyah
Ben o karanlıkta közlerdenim ah

Kendi evimde
misafir gibi oturdum yıllarca
çayımı sessiz içtim
kahkahamı içime gömdüm

Sevgi bile ölçülü verildi bana
sanki fazlası ziyan olurmuş gibi
ve kalbim bunu böyle söyledi

Sevgi bile bana mikdârla geldi
Her iltifat ok gibi bağrım deldi
Bir tıfl-ı gam gönlüm sessiz inledi
Ben o duyulmayan nazlardanım ah

Koca dünyada
bir gölge gibi dolaştım
adım vardı
ama kimliğim yoktu

Ama zamanla öğrendim
insan en çok kendi içinde tamamlanır
ve içimden bir ses yükseldi yine

Ne eksik ne fazla, dert ehliyim ben
Gam ile yoğrulmuş sâd-âliyim ben
Kul Ortak nâmıyla bir feryâdım ben
Ben o hakikatten izlerdenim ah

Ve şimdi...
suskunluklarımı aşarak
kendi sesime varıyorum

Bir evlat olarak değil sadece
bir insan olarak varım artık

Ve ne kadar eksik saysalar da beni
ben tamamım kendi içimde

Çünkü her fazlalık sandıkları
aslında bir hikâyedir
duyulmayı bekleyen

Ve ben o hikâyeyim...

susmayan, susamayan
içinde yangın taşıyan

Bir gün anlayacaklar belki
ya da hiç anlamayacaklar
ama ben artık
kendime yetiyorum

Sessizliğin içinden yükselen
kırık ama dimdik bir sesle…
—Kul Ortak

KUL ORTAK