Pinhan Şiiri - Damla Kabacaoğlu

Sonsuzluğun içindeki sonda
Varla yok arası
Zemheri ayazında avucunda unuttuğun o düş
Şimdi bir harabenin en mağrur kalıntısı.
Tüm savunmasızlığım
zihnimin o keskin sızısı

Karışırken boşluğun
dolmayan o boşluğuna.
Sen ki hem bıçağın sivri ucu,
Hem sargının yumuşak dokusu.
Kendi yarasını, kendi hayaliyle saran bir mağdurun sonu.

Oysa gerçek olsaydın,
Olimpos un dilsiz tanrılarını
suskunluğumuzla utandırırdık.
Biz bittik ben, sen,
ve o yarım kalan masal
Pinhan... Şimdi bir hatıradan ibaret...