Kendine el sürdürmeyen ürkekligin
Bütün huysuz cekingen aciz tedirginlerini yaban yadirgilardan
Yol kenarina birakilmis bir hayatin cansiz hükümsüz kopuk parcasi gibi
Her tarafi yorgun yilgin moruk..
Istemsizliklerle ucurumlastirmaya calisan inanislara sarilip siginarak
Yeri günü zamani buldukca kolladigi firsatti hic bosa cevirmeyen
Ait oldugu tasi tam gedigine oturtman fikrinin
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta