Petrikor, Sen Koktu Şiiri - Serpil Koçar

PETRİKOR, SEN KOKTU

Yağmur indi bu akşam,
Toprak ilk nefesini aldı.
Yükselen o koku, adıyla geldi bana
Petrikor … yani sen.

Pencereyi açtım,
Şehir sustu bir an.
Islak sokakların arasından
Sana doğru yürüdüm yalınayak,
Zamanı saati hiç umursamadan.
Bu koku hüzün değildi
Ayrılık hiç değil.

Biraz özlem var içinde,
Biraz sabır… biraz da geleceğin sesi.
Toprak nasıl beklerse yağmuru,
Ben de seni öyle bekliyorum.

Ne acelem var
Ne de vazgeçmişliğim.
Sadece
Kalbimde saydığım gün var.
Yağmur rahmet gibi düştü içime,
Özlemini çoğalttı sessizce

Petrikor aldığım her nefeste
Az kaldı diye fısıldadı
Gece ilerlerken
Yağmur camdan çekildi,
Ama kokusu kaldı odamda.
Saçlarıma sindi sanki,
Ellerime, bekleyişime.

Petrikor dedi ki bana
Her kavuşma önce kokusunu getirir,
Ardından bakışlarını,en son tenini
Dünya o zaman susar işte.

Sadece sustum,
İnanmak bazen dua gibidir.
Bak,
Yağmur sözünü tuttu.
Koku yolunu buldu.
Beklemek boşa çıkmadı.
Petrikor artık içimde
Bir haberci değil, bir tanık.

Sen geldiğinde
Toprak susmayacak,
Gülümseyecek.

Ve ben ilk kez
Yağmurdan sonra değil,
Yağmurun altında
Evimde, senin yüreğinde olacağım.