Peşini Bırakmayacağım Şiiri - Kasım Kobakçı

Geçen sabah, ruhuma zift çektim,
Eskici dükkanından, ikimize taze kanatlar kiraladım,
Hangi uçuruma sürersen sür, bataklık da olsa,
Peşini bırakmayacağım.
*
Bütün eleştirmenlere, lafım şudur:
Yüzlerinize, cila sürebildiğiniz gibi,
Kederimden ötürü, niye sır perdesi örtmeyeyim?
*
Abartıya kaçmadım ben de, ses tonunda,
Sakınmak için, sokak lambalarının şerrinden,
Bir boşluk ayırırdım, çığlıklarımda.
*
Her neyse, mesele bu değildi esasen,
Bir borcumuz varmış ödenecek,
Mukaddes bir iştir bu,
Sıvışmak için değilmiş, ruhumuzdaki yorgun kanatlar,
Göğüs göğüse, karşılayacağız bu kederi.
*
Sönmeyen fenerler var, çatımın üzerinde,
Anlamıyorlar ki, evren düz değil sarmal,
Hekime danışsam da, yerinde olmadığını fısıldıyor,
Gönül sızılarına, diş macununun şifa olduğunu fısıldıyor.
*
Gökyüzünden asit yağsa da, fark etmez,
Şemsiyelerin, delik olduğunu bilmiyorlar,
Kuraklıkta, yüzmeyi öğrenmek gibidir bu,
Tarladaki korkuluklara, anlatamazsın halini.
*
Duvar saatleri, tersine işler odamda,
Akrep ile yelkovan, küsmüş birbirine,
Zamanın aktığını, sananlar yanılır,
Donmuş bir nehirde, kürek çekmektir nasibimiz.
*
Kelimeleri zımparaladım dudağımda,
Harfler batmasın diye, karşımdakine,
Suskunluğun, bir lisan olduğunu kimse çözemez,
Sağır sultan bile, duysa feryadımı nafile.
*
Zaten şuradadır, nefes almanın çekirdeği,
Diş macununun, gönül sızısı yaratmasına lüzum yok,
Bu safi bir kibirdir, hainliktir,
Bununla çarpışmanın, yegane yetkilisi biziz.
*
Karanfilli mi, naneli mi? diye sual eder aktar,
Lakin ben, zencefilli arzularım,
İfade etmeye, çalıştığım şudur ki,
Nereden sezeceksin, hangi yollardan geçtiğimi,
Sahiden, nasıl bileceksin?