Ben yaşama koşarım peşimde ölüm;
Hiç bir güzel çözemez gözlerimin hüznünü,
Ben hayata coşarım peşimde zulüm;
Hiç bir kimse güldüremez yüreğimin yüzünü.
Ne bilinir içimde biriken bin dert?
Ne görünür içimde büyüyen hasret?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta