Pervin Şiiri - Can Özdil

Bir gün çıkıp geleceksin uzaklardan,
Eski günlerdeki gibi koşarak yuvana,
Koşturarak bahar yağmurlarında sokaklardan,
Geçerek selam vererek arı kovanlarına.

Artık yanmıyor canım, alıştım ayrılıklara.
Acı çekeceğime ömür boyu, kalbim sızlasın.
Çok yürüdüm uzun yolları, ayaklarım dinlensin.
Kuvvetli bir rüzgar dökülen yaprakları temizlesin.

Başkalarından duyayım mutlu olduğunu,
Maviliklerin eşlik ettiği gecede,
Beyaz zambaklar ayaklarının dibinde...
Sona erecek kelimelerim son hecede.

Görebilir miyim seni yola çıkmadan önce?
Var mı bana hediye edebileceğin bir Pervin?
Yaprakları kızıla çalan seni görünce,
Sensiz çiçekleri soluyor gibi bu evin.