perşembe
haftanın yorgun kalbi,
ne tam bitmiş bir hikaye
ne de yeni başlamış bir umut.
içimdeki suskunluğa benzer,
çok şey söyleyip
hiçbirini tam anlatamayan.
ben, kalabalıklar içinde
yalnız kalmayı öğrenmiş biriyim,
gülüşümle sakladığım
fırtınaları taşırım içimde.
bir bakışta anlaşılamayan,
bir cümleyle çözülemeyen
uzun bir hikayeyim ben.
kimi zaman güçlü görünürüm,
oysa en küçük kelime
en derin yerimden yaralar beni.
sessizliğim sabır sanılır,
ama o sabır değil,
içimde büyüttüğüm bin parçalık
bir suskunluk.
yolum uzun,
yüküm ağır,
ama yürümekten vazgeçmem.
düşerim, kalkarım,
yeniden denerim.
çünkü vazgeçmek
bana yakışmaz.
sevdiğimde derin severim,
kırıldığımda sessiz giderim.
kimseye yük olmak istemem,
ama bazen
kendi yükümün altında
ezilirim.
perşembe akşamları gibi,
içimde hep bir bekleyiş vardır.
belki yarın daha iyi olur,
belki yarın
kalbim biraz daha hafifler diye.
ben,
gözlerimde geçmişi,
ellerimde umudu,
kalbimde kocaman bir yalnızlığı
taşıyan bir yolcuyum.
ve hala,
bunca şeye rağmen
iyiliğe inanan,
insanı sevmekten vazgeçmeyen,
yarınlara küçük bir umut
bırakan biriyim.
Mustafa Alp
12/02/2026 16.00
Kayıt Tarihi : 12.2.2026 20:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!