Pencere Aralık İçimde Rüzgar

Sabahın sesinde şakırken kuşlar
Kimse çağırmadan kalktım yine ben
Pencere aralık, içimde rüzgâr
Eseni dışarda sandım yine ben

Gün daha doğmadan hesabım başlar
Olmamış sözlerin yükü dilimde
Bir bakış, bir ima geceye konar
Koca bir hikâye kurar zihnimde

Yorulmak kader mi, huy mu bilemem
Yükü sırtlanmayı seçtim çoğu kez
Yorulsam da kimse sezsin istemem
Kendim yaşamayı seçtim yine ben

Telaşla suladım kuruyan anı
Dinlenmek dediğin düşmedi bana
Koşar adım geçtim, dar sokakları
Durup göğe bakmak düşmez aklıma

Şimdi fısıldayıp sordum kendime
Bu kavga kiminle, neden bunca hız
Hayat aynı yerde durur belki de
Koşanı yorandır kendi nabzımız

Bir not da buraya düşeyim yine
Az biraz yavaşla, gözünü aç az
Eksik kalan ne var, diye düşünme
Olduğu hâliyle sev anı biraz

Belki de yaşamak ince bir sükût
Düzeltmeyi bırak, içerden izle
Bırak şu zihnini, yükselsin bulut
Güven yüreğine, az biraz sen de