Bir pencere yeter bana,
Yalnızlığın en kuytu köşesinde...
Kendi benliğimle baş başa,
Kimseler görmeden.
Karanlık gölgeler olsa
penceremin ucunda;
Bir çift göz, bir tek söz,
bölmeden sükûtu.
Anlatsan anlamazlar işte...
Anlatma, bırak sende kalsın,
düşlerin.
Kayıt Tarihi : 9.3.2026 04:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!