Kalplerimiz birer pencere gibidir; her birinin ardında farklı hikayeler bulunur.
Aşkla çarpan, özlemle inleyen, acıyla yaralanan ve boşluğun hüznünü taşıyan kalpler...
İçimizdeki acılar sağır, hasretler dilsiz ve özlemler kördür.
En samimi duygular, ifade edilmesi veya yazılması en zor olanlardır. Ancak bu duygular, içsel bir yolculukla anlaşılır ve şiirsel bir şekilde paylaşılır.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta