Kerpiç duvarlı odamın ufacık penceresi,
Beni hayata tutunmaya zorluyor kendince,
Ürkek, usul usul yaklaşıyorum önüne,
Bakamıyorum, dışarıdaki hayatın çilesi.
Bırak beni, kerpiç duvarlar daha samimi,
Bakmak istemiyorum sana, görmek istemiyorum,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta