Pembe Ümitler Meydanı Şiiri - Gülcan Arıkan

Bir huzur köşesi gerekli
Bu kargaşa,bu kalabalık...
Toprağın yağmurdan sonraki kokusuna
Hep bir hasret kalmışlık...
Herkes çok yorgun,herkes çok karışık
Alıp götürecek birgün hepimizi bu karanlık...

Bir huzur köşesi gerekli
Pembe ümitler meydanında
Bir merdiven çıkıyor bulutlara
Yeryüzünden ümidi kesenler
Basamakları çıkıyor teker teker...
Hasret de yeter,
ümit de,bu dünya için ağlamak da yeter...

Bir huzur köşesi gerekli
Kimse gülmüyor,kimse konuşmuyor
Kimse artık kağıttan gemiler,
uçurtmalar yapmıyor...
Kimse şiir yazmıyor
Kimse şarkı söylemiyor

Pembe ümitler meydanında
Bir merdiven çıkıyor bulutlara,
Yeryüzünden ümidi kesenler
basamakları çıkıyor teker teker
Düşlemek de yeter,istemek de
bu dünya için dizlerini dövmek de yeter...

Bir huzur köşesi gerekli
Kimse mektup yazmıyor,
Postacıların yolunu gözlemiyor...
Kimse artık atmıyor uzaklara tebrik kartı
Bayramlarda üzeri bayram şekeri desenli
Kış aylarında üzeri pullu,kardan adamlı...
En sevdiklerimiz çok eski zamanlarda kaldı
Yıllar geçti hızla beşer onar
Yıllar geçti biz yaş aldık...
Şimdi kaldı yaşamın çizgileri şakaklarımızda
Hasret kaldığımız anılar çocukluğumuzda...

Pembe ümitler meydanında
Bir merdiven çıkıyor bulutlara,
Yeryüzünden ümidi kesenler
Basamakları çıkıyor teker teker...
Çok olmak da yeter,
Hiç olmamak da,
Bu dünya için dövüşmek de yeter,
ölmek de,
Ve hatta bu kadar yaşamak da...