Avuçlarım da kangrene kesmiş yüreğim,
Düşlerimin ötesinde tekerrür eden yalnızlığıma ağlıyorum.
Kocaman kokulu, pembe bir silgi parmak uçlarım da,
Hayat, üzerinden adımlarımı siliyorum...
Ceplerimde anı kırıntıları,
Ellerimi avuçlarından çekiyorum.
Müzik devam ediyor, ben dansı bırakıyorum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta