Pembe Panjurlu Ev

Sana gel demedim,
yolun başına adını da yazmadım.
Sadece
kapıyı kilitlemedim bu akşam.

Geceler çoğaldı içimde,
her biri senden bir parça biliyor.
Ben susuyorum,
duvarlar bile anlıyor.

Bir fincan kahve soğudu masada,
dokunmadım.
Biliyorsun,
bekleyişim aceleyi sevmez.

Çiçekler susuz kaldı,
ama toprağı suçlamadım.
Belki dedim,
bulut geç kalmıştır.
Dön diyemem,
çünkü söz ağırlık yapar.
Ama bil:
aynı yerde durmak
bazen yürümektir sana doğru.

Ben seni çağırmadım,
kendimi ararken sana denk geldim
Kalbim geçerken yanına uğradı.
Odalar sensiz boş kaldı
Sadece
ışığı açık bıraktım.