Pembe Gülün Masalı ?? Şiiri - Pakize Özbaş

Pembe Gülün Masalı

Gece fısıldarken aya derdini,
Bir pembe rüya var gül bahçesinde.
Saklar yaprağında aşkın sırrını,
Rabbimin hikmeti durur sesinde.

Yanında bir gonca, boynunu büker,
Sırasını bekler seher vaktine.
Gizemli uykudan inciler döker,
Boyun eğmiş gülün asil tahtına.

İpekten dokunmuş zarif teni var,
Kokusu cennetten bir nefes taşır.
Gönülden gönüle gizli yolu var,
Esen rüzgârlarla aşka ulaşır.

Bir anne şefkati sarar o gülü,
Esirger o zarif, yeşil dalını.
Susturur feryatla dertli bülbülü,
Coşturur sevdanın ulu selini.

Seher çağlarında gün doğar elbet,
Bülbüller uyanır gülün bağında.
O pembe sultanı eylemiş halket,
Güzellik taht kurmuş sevda dağında.

Zaman durur, gözler seyre dalarak,
Goncada saklanan sırra erilir.
İlahî nizama hayran kalıp da,
Bize bu nimetler canla verilir.

Sabahın ak yüzü nihayet güldü,
Açıldı goncalar, bir gül döküldü.
Bahçenin üstüne bir neşe geldi,
Gecenin gizemi artık çözüldü.

Kelam nihayete erer, söz durur,
Aşkın dergâhına gönül kurulur.
Masal burada bak nihayet bulur,
Okuyan gönle bir ışık vurur.

Pakize ÖZBAŞ
mavikatre 💧
18.5.26