Pekala Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

Deniz vurdu bir yakamoza,
gece sustu ardından…
Dalgalar dingin,
ama her biri bir tsunami.

Deniz öldü bu gece;
bir “pekâlâ” dedi…

Oysa bilirdi,
“pekâlâ” demek
bazen konuşmanın değil,
susmanın en ağır hâliydi.

“Konuş,” dedim,
“pekâlâ…”
Ama o pekâlâ
sensizdi.

Bir kelime kaldı geriye,
denizin kıyıya bıraktığı
ıslak bir yalnızlık gibi.

Ne dalga kıyıya küstü,
ne gece sabaha…
Sadece ben kaldım,
bir “pekâlâ”nın içinde
sana ulaşamadan.

Deniz vurdu bir yakamoza
ve ben anladım:
Bazı geceler
insan ölmez…
İçindeki deniz ölür.

Sen gittin,
ben kaldım.

Pekâlâ…