Pazarın Küllerinde Yasemin

pazar akşamıydı, yasemin.
gökyüzü kan kırmızısı bir vedayı
yavaş yavaş ufka sürüyordu.
şehir susmuştu,
ama içimde kopan fırtınanın
hiç susmaya niyeti yoktu.

adını söylediğim her an
dilim yanıyor şimdi.
yasemin.
bir çiçek gibi değil,
bir yangın gibi açtın içimde.
kokun tenimde değil artık,
ama yokluğun
damarlarımda dolaşıyor.

hatırlıyor musun o pazar’ı?
ellerin ellerime değdiğinde
zaman diz çökmüştü önümüzde.
kalbim göğsüme sığmamış,
dünya dar gelmişti bize.
bir bakışınla
bütün inançlarımı yıkıp
yeniden kurmuştun.

sen gülünce
güneş fazlalık olurdu,
sen susunca
bütün şehir karanlığa gömülürdü.
aşk, senin yüzünde
kendine yeni bir anlam bulmuştu.

ama ayrılık.
ayrılık senin adının arkasına
acı bir gölge gibi düştü.

şimdi pazar günleri
eskisinden daha uzun.
saatler ağır,
duvarlar dar,
yastıklar soğuk.

bir yanım hala
kapının çalacağını sanıyor.
bir yanım biliyor
gidişinin dönüşü yok.

yasemin,
sana dokunduğum her an
bir mucizeye inanmıştım.
şimdi o mucizeyi
ellerimle toprağa gömmüş gibiyim.

teninin sıcaklığı
avuçlarımda hayalet gibi dolaşıyor.
gözlerin.
o derin, sarsıcı gözlerin.
bir kez daha baksaydın bana
belki dünya yine yerinden oynardı.

ama aşk bazen
iki kalbin aynı anda yanması değil,
birinin küle dönmesidir.

ben hala yanıyorum.
küllerimden bile adın yükseliyor.

pazar akşamları
ezan sesi göğe karışırken
içimde bir dua başlıyor.
ya seni unuttur bana,
ya da bu yangını söndürme.

çünkü seni sevmek
acıtsa da güzeldi.
yasemin,
sen benim en tutkulu hatam,
en güzel yaram,
en derin izim oldun.

ve bil ki.
ayrılık seni benden aldı belki,
ama içimdeki seni
hiçbir zaman söküp atamadı.

her pazar,
kalbim senin adını
yanarak anıyor.

yavaş.
ama hala aynı şiddetle...

Mustafa Alp
08/02/2026 06.00