Pazar sabahları, haftanın en dürüst zamanıdır. Giyinme zorunluluğu yoktur, acil bir yetişme telaşı da. Zaman, bir anlığına yavaşlar ve kendini olduğu gibi gösterir: Kırışık, tembel ve biraz da melankolik. Sokaktan gelen ekmek kokusu, basit bir vaat sunar: Her şeye rağmen, hayat devam ediyor. Yatakta uzanırken, tavanla arandaki sessiz anlaşma başlar. Bugün, büyük kararların günü değil; bugün, sadece var olmanın ve nefes almanın tadını çıkarma günü. Dışarıdaki dünya ne kadar karmaşık olursa olsun, bu birkaç saatlik sükûnet, haftanın bütün yorgunluğunu hafifleten bir panzehir gibidir. İşte bu anlar; ne bir amaç uğruna ne de bir beklentiyle, sadece kendisi için var olan saf varoluş anlarıdır.
Tamamını Oku
kadim zamanlar kervanı buhurum;
ömründe bir türlü dikiş tutturamamış
zayıf bir iplik gibi sabırsızım,
orta mescid öğlesinde
bir pazar gününde daha,
sade kahvelerimizi yudumlamaya…,
ve söylesin şimdi toroslar,
avare sakarya ovasına,
sohbetini daha nasıl,
a/ra/ya/bi/li/rim;
ki vefaya inançsızlığımı yıkan,
son çare tabîbim,
ah;
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta