Paslı Çivi Şiiri - Köşektaş Türküleri

Sıvası dökülmüş, yorgun duvarda
Tek başına kalmış, o paslı çivi
Yükünü indirmiş, amma efkârda
Maziyi sırtlamış, o paslı çivi.

Eskiden üstünde, takvim dururdu
Yapraklar düştükçe, zaman vururdu
Belki bir resimdi, hayal kururdu
Gölgeye sarılmış, o paslı çivi.

Ne asan el kaldı, ne bakan bir göz
Tükendi hanede, söylenecek söz
Demiri eritti, içindeki köz
Boşluğa bakıyor, o paslı çivi.

Köşektaş halini, görüp de yazar
Susmuş hatıralar, sanki bir mezar
Yalnızlık bu ise, kim kime kızar?
Evi bekliyor bak, o paslı çivi.