9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Bir vakitler, paslı bir çan asılıydı,
Suskun bir mabedin, iskeletinde,
Gök kubbe, bir yara gibi mordu,
Ve ışıktan, eser yoktu.
*
Bir çocuğun, avucundan döküldü dualar,
Ah, o yakarış beni mahvediyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta