Parmak Uçlarında Yaşamak Hayatın

Köklerini kaybetmiş bir ağaç yalnızlığı,
Duyulmamış hüzün kuşatmış çevresini,
Varlığı görülmedi var oluşundan yaralı,
Kayboldu bağ sandıklarının içinde kalan yalnızlığı...

Parmak uçlarında yaşamak hayatın,
Hep gidecek ama kalmak istercesine,
Kal sesi duysa kalacak git sesinin vaveylasında,
İnanacak o sesin geleceğine belki hiç duyamayacak...

Varlığımı sığdıracak yerim olmadı belki,
Ne yapsam yer edinemedim minicik bedenimle,
Ruhumda incinmeler birikti,
Yersiz yerde ortaya çıkan gurur gibi...

Gözyaşları sıcak olurmuş hüzünlüyken,
Öğrendim yanaklarım cehennem aleviyken,
Anlamadım nasıl yaşanır hal böyleyken,
Yaşamak değil bu ölmeyi sürdürmek...