Parlayan Sedef Şiiri - Kasım Kobakçı

Ben suskun kayaydım, beklerdim dünü,
Kötüler ezerdi, dilsiz masumu.
Nihayet beklenen, aydınlık koptu,
Masmavi ufuklar, nurlara doydu.
*
Topraklar susuzdu, vicdanlar çorak,
Ben izler dururdum, hep sızlayarak.
Zenginler ezerdi, güçsüz insanı,
Merhamet silinmiş, bitmişti anı.
*
Heykeller yaptılar, tapındı diller,
Körlüğe gömüldü, zengin nesiller.
Sırtımda gezerdi, mazlumu soyan,
Zulümden bezmişti, toprağa sızan.
*
Bağrımda oturdu, ulu Rehberim,
Sonunda parladı, kutlu önderim.
Şehir acımasız, Elçi ayakta,
Yaradan emretti, diren ufukta.
*
İyiyle kötünün, çarpışması var,
Tepemden izledim, yıkıldı surlar.
Öğren emredildi, cehalet söndü,
Nurlu kelimeler, zifiri gömdü.
*
Hainler, gizlice ağlar ördüler,
Kötü niyetliler, yollar kestiler.
Eğilmedi Önder, dimdik yürüdü,
Kutsal ayetleri, diller bürüdü.
*
Saldırdı ansızın, kudurmuş itler,
Karşıda parladı, nurlu yiğitler.
Cenneti isteyen, cesur gövdeler,
Semadan, yardıma indi hamleler.
*
Yalnızca, Mevlaya boynunu büker,
Korkuyu silmiştir, merhamet eker.
Canını adamak, yegane hedef,
Mağaram nurlandı, parlayan sedef.