Ben bir park ağacıyım adım meşe,
Her sabah derin bir nefesle sırtımı veririm güneşe.
Öyle güzel bir hayatımız vardı ki,pür neşe.
Şimdilerde gözümüzde bir telaş bir endişe.
İstanbul un güzel yerine serili verdim
Birkaç insana gölge eder
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta