Ben bir park ağacıyım adım meşe,
Her sabah derin bir nefesle sırtımı veririm güneşe.
Öyle güzel bir hayatımız vardı ki,pür neşe.
Şimdilerde gözümüzde bir telaş bir endişe.
İstanbul un güzel yerine serili verdim
Birkaç insana gölge eder
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta