Oturuyorum bir parkta,
Bankın birinde dalgınca.
İnsanlar nede neşeliler,
Kıskanılacak derecede.
Çocuklar buram buram saflıkta.
Öyleyse bir ben ahuzardayım,
Bir ben yalnızlıkta.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta