Parçalı Buluıtlu. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

İçim dolu…
Ölüyüm desem toprak kabul etmez beni
Diriyim desem aynalar tanımaz yüzümü
Bugün ben kendime bile uzak bir misafirim.

İçim gökyüzüne benziyor
Parçalı bulutlu…
Bir yanım güneşe yakın ılık ve umutlu
Bir yanım yağmura dönük ağır ve sessiz.

Ne tam bir sevinç var içimde
Ne de bütünüyle bir hüzün
Sanki bir yolun ne başında ne sonunda
Arada kalmış bir gökyüzüyüm.

Sözler geliyor ama dökülmüyor dilimden
Suskunluk bile anlatamıyor içimi
Rüzgar esiyor ruhumda,
Ama hangi yöne savrulduğumu bilmiyorum.

Bazen içimde bir sessizlik büyüyor
Ne bağırıyor ne de susuyor tam olarak
Sanki kalbim kendi içinde kayboluyor
Bulamıyor kendine bir durak bir sabah.

Ve ben öylece bakıyorum gökyüzüne
Bulutlar gibi akıp giden zamana.
Ne tamamen düşüyorum karanlığa
Ne de çıkabiliyorum aydınlığa…

Belki geçer…
Her bulut dağılır derler ya
Ama ya bazı gökyüzleri
Hep parçalı kalırsa?

Belki de bazı şeyler çözülmek için değil
taşınmak içindir insanın içinde
Ne tamamen açılır gökyüzü
ne de tamamen kapanır…
Ama yine de yaşar insan
eksikliğiyle sessizliğiyle gerçeğiyle...

Hüseyin YANMAZ
03.05.2026