Paralel Ruhlar Şiiri - Mesut Yüksel

Metrobüste oturuyorlar;
bir kadın ve bir erkek, yan yana.
Şehrin kalabalığı akıp giderken,
kalpleri birbirine dokunmadan bekliyor.

Camdan süzülen ışık düşüyor kadının gözlerine;
yan yana duran iki silüet ısınıyor aynı sessizlikte.
Dışarıda hayat hızla koşsa da
içeride kalp atışları birbirine usulca yaklaşıyor.

İki yalnız ruh, aynı hüzünlü ahenge sarılmış;
bakışları buluşmaya cesaret edemese de
gönülleri çoktan tanımış birbirini,
adını koyamadıkları bir yakınlıkla.

Aynı yöne gidiyorlar,
belki de aynı kaderin sıcak durağına.
Ruhları, çok uzak şehirlerde değil artık;
birbirine fısıldayan iki melodi kadar yakın.

Belki bir an, göz göze geldiklerinde
dünyanın gürültüsü bir çiçeğin açılışı kadar susacak.
Bir gülümseme doğacak aralarında;
kalplerini aynı hikâyeye çağıran ilk ışık gibi.

Belki bu yolculuk, aşkın sessiz başlangıcıdır;
belki bu sessizlik, kalbin seçtiği dildir.
Ve gün gelir, aynı rüyanın içinde
adımlarını birbirlerine doğru atarlar.

Hayatın uzun yolculuklarında,
ruhları yan yana yazılmış iki cümle gibi…