Balkon demirlerinden baktığın kaldırım taşlarında yürüyorum; ne olur gir içeri.
Gökteki yıldızlar kadar yakınım sana; kaldırma başını.
Kış şarkıları yazıyorum; ağaçlarına yağdığında kar, saçlarına döküleceğim.
Şehrin ışıkları kadar üşüyorum gölgende ve sokak lambalarının altında ısınıyorum; ne olur bakma pencerenden.
Yağmurları çağırdığımda dokunmasın kirpiklerine.
Çünkü papatyalar bile durduramaz gözyaşlarını; biliyorum...
Seher vakti geçmeden gör beni, baş koyduğun göğsümde arama; uzamadan sarıl gölgeme ve gün doğmadan gir gizli bahçeme...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta