Papatyada Yeşil

Papatya tarlasında gördüm ilk seni,
sen beni görmemiştin…
Gök masmaviydi,
gözlerin yeşil…

Papatyalar
güneşin altında değil,
sanki gözlerinin içinde gülümserdi.
Sen farkında bile değildin
üzerine konan baharın.

Hiçbirini dalından koparmadan,
yaprak yaprak sayardım;
aşk oyununda
“seviyor, sevmiyor” diye…

Hepsinde
seviyor çıkardı.

Belki de
sen gülerken hile yapardım oyunda;
çünkü benim saydığım
bir seviyor, bir sevmiyor değildi…

Bir seviyor,
bir daha seviyor,
bir daha…

Çocukken annem öğretmişti
bu aşk oyununu bana.

Oysa ben o gün
papatyaları değil,
çocukluğumun içindeki ilk aşkı sayıyordum.

Ve her yaprakta
sana biraz daha
âşık oldum…