Papatya Şiiri - Bunyamin Gorentas

Kaldırımlar yalan söylüyor,
Adımlarım sana...
Gökyüzü görüyor beni,
Güneş aydınlatmasa da.
Koşarcasına,
Gönlüm tutsak sokaklarında.
Her çıkmazın başında
Soluksun papatya.

Şehrin göbeğinde yalnızım, kalabalık içinde,
İnsanlar üstüme geliyor akın akın, sen yoksun dibimde.
Arıyor kelebekler o sarıya kaçmış simanı,
Gözlerini bulamıyor gözlerim, körler geçidinde.

Yine o beklediğim bahar kışa dönüyor,
Soluyor papatyalar, gökkuşağı sönüyor.
Yağmur damlaları kurumuş, kışa donuyor,
İnce nazenin yaprakların üşüyor papatya.

Geliyorum ardından, renklerine aldanarak,
Mevsimleri, yılları, ayları hiçe sayarak.
Solsan bile mezarına bakarak,
Tutmak isterim o nazenin yaprağından, susarak...

Kaçma artık, dur ne olursun!
Hatıraların canlanıyor gönlümde.
Sevdan çarpıyor her defasında yeminle,
Kaçma, kurtar beni ne olur kendinle...