Ey ruhumda karıncalanan eşkıya
Sen şimdi silip de çöpe attığın
el bezinin öfkesindesin,
falında sevmiyor çıkan papatyanın yasında,
kestiğin kara saçlarının hasretinde.
Kim gördü ki etimden buzağıyı kopardığını,
ya da kim çıkarabildi nefsime taktığın prangaları?
Varsın yıkılsın kirişleri iflahımın;
o zehir gözlerin benim panzehirim.
Yavaşladım, düşündüm o kahrolası nazını
Bana iadesi verilmeyen bu kaçıncı emek...
Niye kader hep hazanla doyurdu ömrümü,
halbuki canım bir tek seni çekmişti.
Kayıt Tarihi : 6.3.2026 08:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
"Öyle Kolaysa Bir Daha Yak" kitabımdan bir sayfa
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!