taa en baştan beri oyun zannediyoruz yaşamayı,öylece oynarken birde bakıyoruzki hayat yontmuş küçültmüş ,parça pinçik etmiş..ve ilginç olansa oyun dediğimiz o yaşam artık babasının ayakabısını giymiş iki yaşındaki çocuk ayağı gibi gelir bize..geniş,bol,ve koccaman...
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta