Pansiyoncu Mart Duraginda

Ne tipiyim ne de boran
Estiğime bakma benim
Der gibi el kol silkeleyip sallayarak
O gördüğün karşıki karlı dağlar bir zamanlar benim mülküm meskenim di, sattım gitti
Çağırıyor bağırıyorken şapkası öğlen vaktine eğik adam
Pansiyoncu mart durağından,
Binaların soğuk gölgelerine gün ışıyor, sarı ceketli nargileci ahşap iskemleler diziyordu kuşluk vaktine sabahın
Açılış kurdelesini kesercesine
Tahliye kanalları tıkalı
Durakta hareketsiz bir tombuldan heykel gibiydi durmadan sağa sola bakış atan kadın
Kamyon geldi
Kolu çevirdi üçerden
Camı çerçeveyi aşağı indirdi
Ağzında dumanlı laflarla hadi zıpla dedi durakta bekleyen ötekine
Radyoda ne tipiyim ne boran
Estiğime bakma benim çalarak gırnata
Kadın, açılışı yapılmış güneşi kavuran mart günüydü
Bindi
İçerdekine göre kendine azgın jötem şekil verdi, fena kırmızıydı dudaklarındaki fettan gülümseyiş
Dikiz aynasında düyayı geride bıraktı
Ve gitti

Mart26