Bu dizeler bir çok ünleme gebe..
En tiz haykırışı bu sıradanlığın,
Hayat biraz kendine biraz da sana benzetti beni,
Biraz alıngan ve bir hayli de gamsız...
Kumsallarında koştuğum,
Güneşinden beslendiğim ve bir o kadar da kirlendiğim kirletildiğim yanlızlığım...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Darbeler ve fırçalar dolusu yalnızlık...Çok güzel, çok..
Nurdan Ünsal
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta