Sen seni özlemenin ağırlığını nerden bileceksin?
İnsanın kendi gölgesine bile yük saydığı o ıssız saatleri,
Evin duvarlarına çarpa çarpa yankılanan o sesini
Sen her sabah "sen" olarak uyanmanın hafifliğini yaşarken, Ben her şafak vakti, içimde bin parçaya bölünmüş bir senle uyanırım.
Sen seni özlemenin ağırlığını nereden bileceksin ki?
Sen hiç özlemedin ki, Nerden bileceksin ki özlemenin ne denli ağır olduğunu; Öyle bir ağırlık ki bu, yerçekimi bile yanında hafif kalıyor.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta