Öyle bir an gelir ki istanbulu özlersin,
Ama şehri değil anılarını,
Yüzleri özlersin, kokuları,
Acıyı da özlersin sevincide,
Her anı özlersin.
...
Sonra durursun birden, sakinlerin,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Çağın surunun üflendiği vakittedir özlem.
Gün üstüne gün, sevgi üstüne sevgiyle.
Güzel beyaz ve bomboş vakitte.
Düşün körlüğü önündeki cümlede.
Ne karanlığın varışına, nede şafağın büyüyüşüne benzer.
Sana güç dua'ya göz at.
Bir b/akarsın herkes göçüp gitmiş.
Ama sen eylülsündür artık.
Dalını terk etmiş yaprak misali misafir.
Yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta