Özlerim Şiiri - Şaban Kara

Seni hatırlamak için bir güzellik görmeme gerek yok sen tüm güzelliğinle hep hatırımdasın...
Seni görsem yağan yağmurları unutur,yeşillerin daha da koyulaştığını düşünmem
Sen bir çiçekle konuşurken karıştırırım sizi
Senmiydin şu yeşili ve yağmuru üstünde tutan yoksa çiçek mi sen konuşur bilmem
Bakışların kendince ve ormanlıktır türlü özü tutar içinde
Üşürüm,serinlerim,yerim,içerim en çok kendim hissederim
Nasıl taşırsın bu kadar beni kendinde bilmem, pür dikkat sesini dinlerim, kelimeler dudaklarından hafif bir rüzgarın dallarından çiçekler alması gibi
Düşer o Çiçekli kelimeler toprağıma, sen kokar toprağım
Konuşurum sen, susarım sen, ağlayışlarımı tutarım, içimin hüzne boyanan yanı sen
Kuşlar kanat çırpar, tutulur biri bir avcının kafesine, vurulur biri özgür zannederken kendini
Ahh kuşlar getiremediniz bana senden haberi, götüremediniz benden bilgisizliği...
kendim olamamanın korkaklığı tüketiyor beni
Böyle de tutarsızım işte, gizleniyorum ilahi bir rahmetle yada sonsuza uzanacak bir felaketle...
Bir bilsen sinemde nasıl da ılgın bir ağlamak var fakat yalnızlığım insanların algısı kadar dar
Ya sende öyle olursan? Unutursan anlamayı,bırakırsan vicdanının elinden tutmayı, görmezden gelip çocuk ölülerini, deklanşöre basarsan umarsızca...
Endişe ettiğim şeye de bak, bunca çocuk ölüsü varken sana şiir yazıyorum ve aklında benim seni sevmediğim şüphesi...
Bir dilin tükenmişliğini yâd ediyorum, sonrasında şevk-i gülşen tıngırdıyor, bestelerden, dizelerden, olur olmadık düşüncelerden geçiyorum, geçiyor günlerim
Bir bilsen nasıl özlüyorum seni, kahverengi dalların yeşil papraklara ve çiçeklere heveslenişi gibi...