Özlenen kayıp Kışlar Şiiri - Ömer Çelik

Çoktandır yosun tutmuş, tali yollar, sokaklar
Fosforlu sarmaşıklar, örtmüş merdivenleri.
Külleri soğutulmuş, kâgir evler, konaklar...
Hararetli rüzgarlar, köşe-bucak savurdu
Çoktu müdavimleri
Tek düze, basma kalıp, beton devrine kadar.

Simetrik odalarda rengarenk kilimleri
Fotoğraflarda semtin mühim karakterleri
Raflarında fasiküller, kitaplar…
Acaba istiflenip beklemek mi dokundu?
Her biri detaylıca saklar fikirlerini
Belli değil, kimlerin sırdaşı olacaklar.

Ne plastik çöplükler, ne 'katran dehlizleri
Eyvanda çanak-çömlek, avluda güz gülleri
Evhamlı kuytu katlar!
Mavi çerçevelerden bakarlar ufka doğru
Tepeler kışlayınca, boyanır, bezenirdi
Hazan bahçelerine karlar düşene kadar.

Dışarıda büyüleyen zemheri manzarası
Sımsıcak yuvalarda, bayram, şenlik havası
Radyolarda eskimeyen şarkılar...
Duvarlarından sızar, hala mistik kokusu..
Ortada yer sofrası
Etrafı kalabalık, üstünde bakır kaplar…

Sedir başında evin güngörmüş sakinleri
Asil tavırlarıyla, jestleri, mimikleri..
Dillerinden eksilmeyen dualar..
Vecizelerle dolu
Enfes masallarıyla ibretlik öyküleri
Acaba hangi keskin zihinlerde kaldılar?

Ne çare; insanlığın kimyası çok değişti
Sentetik moleküller, genlerine yerleşti.
Suni arkadaşlıklar…
Niceler dostlarından, sevdasından soğudu
Sanal alemde harcar, tüketir gençliğini
Heba olan yılları, nerede bulacaklar?