Özlenen kayıp Kışlar Şiiri - Ömer Çelik

Çoktandır yosun tutmuş, sokaklar, merdivenler
Balkonlarda yaban güvercinleri
Külleri soğutulmuş kâgir evler, konaklar
Çoktu müdavimleri
Tek düze, basma kalıp, beton devrine kadar.

Tertipli odalarda rengarenk kilimleri
Fotoğraflarda devrin feraset sahipleri
Raflarında fasiküller, kitaplar…
Her biri unutmadan saklar fikirlerini
Belli değil, kimlere neler anlatacaklar.

Muhtelif eserlerde anlamlı çizgileri
Eyvanda çanak-çömlek, avluda güz gülleri
Efsane kuytu katlar!
Teştler kaldırılınca, paklanır, bezenirdi
Evhamlı tepelere karlar düşene kadar

Dışarıda büyüleyen zemheri manzarası
Sımsıcak yuvalarda, bayram, şenlik havası
Radyolarda eskimeyen şarkılar...
Ortada yer sofrası
Etrafı kalabalık, üstünde bakır kaplar…

Sedir başında evin güngörmüş sakinleri
Asil tavırlarıyla, jestleri, mimikleri..
Dillerinden eksilmezdi dualar..
Enfes masallarıyla ibretlik öyküleri
Acaba hangi taze belleklerde kaldılar?

Bu çağda insanlığın kimyası mı değişti?
Sentetik moleküller, tezgahlara yerleşti.
Suni arkadaşlıklar…
Sanal alemde geçer, çocukluğu, gençliği
Heba olan yılları, nerede bulacaklar?