Özlemiyor Ölüyorum Şiiri - Deniz Gece Ma ...

Öyle hasretim ki kokuna,
Bazen alıp başımı gitmek istiyorum.
Gözlerin olmadan sanki yarım yamalak,
Bölük pörçüğüm.

Dudağımda hâlâ şarkımız,
Dilimde hep adın.
Dudaklarıma “unut, anma artık” desem de
Laf anlatamıyorum…
Yine yokluğunun zincirleri dolanıyor
Prangalı ayaklarıma.

Yokluğunun içindeki varlığını arıyor
Öksüz kollarım.
Yetim parmak uçlarım sancılı,
Damla damla senler akıyor
Parmak aralarımdan.
Yine hasret gırla.
“Beni özlersen ara” deyişin geliyor aklıma,
Ben ise her saniye özlüyorum.

Özlem meğer ne acıymış,
Sanki soluma çakılı bir çivi.
Ne yana dönsem batıyor.
Perdelerim kapalı,
Ev darmadağınık.
Hiçbir şey yerinde değil.
Tek yerinde olan,
Aynı kalan, değişmeyen
Sen ve senin yerin.
Hâlâ solumdasın.
Gittiğinde çok deşip çıkartmak istedim seni
Ama kıyamadım.
Oysa sen çok güzel kıydın bana.

İçimde biraz nefret, biraz umut,
Çokça sevgi var.
Acıyan yerim ayrı,
Seven yerim ayrı.
Seni özel kılan benim.
Başkasının masalı bile olamazsın
Ama benim tek gerçeğimsin.
Unutamıyorum.

Özlemin saçlarımı yoluyor,
Hasretin dilime dolanıyor.
Yokluğun hâlâ göz bebeklerimde jilet kesiği.
Yıllar geçse de bitmeyen acımsın.
Acının mutluluk doğurduğunu hiç görmeyen ben,
Yine de bir umut…
Ya doğurursa?
Sanki gelsen,
Seni kabul edecekmişim gibi
Bir duyguyu hâlâ içinde öldürmemeni
bile aşk sanıyorum ben.
Bu acizlik değil, aşk.

Bazen seni soruyor birileri,
“Gitti” diyemiyor dilim.
Geçiştirip duruyorum.
Her şey geçiyor da
Yokluğunun bıraktığı derin yaralar
Hiç geçmiyor.
Aklımla kalbim arasında kaldığım
Tek çaresizliğimsin.
Oysa mücadeleci bir ruhum var
Ama konu aşk olunca
Tıkanıp kalıyorum.

Şimdi kimsesiz ellerim
Derin cam oyuklarımı dikmeye çalışıyor.
Dikiş tutmayan tek yarasın
Ama yine de razıyım.
Yeter ki bir gün günaydınım ol.
Gittiğin günden beri
Günüm aymadı, aymıyor.

Karanlığa hüküm giymiş bir yüreğim.
Gel de son bulsun acım,
Gel de gülsün yüzüm.
Gel be adam (kadın), gel…
Özlemiyor, ölüyorum,
Ölüyorum..!
02.01.2026