Kar dindi özlemin yağıyor şimdi şehre
Kar üşütmemişti hiç, soğuğu eh bir nebze
Ama yokluğun kutupta donmak gibi kalbimde
Şimdi eriyen kar suları şehrin her yerinde
Onlardan ayaklarım ıslandı, o kadar sadece
Ama gözyaşlarım yanağımdaki buzdan işkence...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta